MENU

vergrijzing
Tag Archive

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

1902

Absolute Leisure The World of Fun

Publications

maart 25, 2016

absolute_leisure

Winy Maas geeft in Absolute Leisure zijn toekomstvisie op vrijetijdsbesteding. De denktank The Why Factory toont de omvang van de voetafdruk die onze vrijetijdsbesteding heeft nagelaten op onze landschappen, steden en architectuur.

 

Onze wereld met zijn flexibele werktijden, goedkope vluchten naar alle uithoeken van de wereld en de mogelijkheid om alle films, tv-programma’s of liedjes die ooit zijn gemaakt te downloaden, is een samenleving geworden van vrijetijdsliefhebbers en plezierkenners. We kunnen elk denkbaar exotisch gerecht afhalen, we kunnen alles kopen wat we ooit wilden hebben, we kunnen de vakantie van onze dromen op maat realiseren – we kunnen 24 uur per dag, zeven dagen per week, 365 dagen per jaar plezier bestellen. Maar wie let er op de reserves terwijl wij ons amuseren? Wordt er voldoende geproduceerd om die steeds maar toenemende consumptie mogelijk te maken?

brooklynbridge

In deze publicatie toont The Why Factory hoe deze ‘world of fun’ eruit kan zien. De architectonische en stedelijke projecten die hier worden gepresenteerd stellen de huidige vrijetijdsbesteding ter discussie en schetsen de mogelijkheden. Het boek bevat onder meer artikelen van architecten Winy Maas en Alexander Sverdlov. Zij laten zowel kritische denkers op het gebied van hedendaagse vrijetijdsbesteding aan het woord als de professionals van deze bedrijfstak, degenen die de vrijetijds-machine aan de gang houden. De publicatie is rijk geïllustreerd met veel tekeningen met dunne lijnen die de fantasie van de lezer prikkelen en uitnodigen tot nadenken over hoe deze toekomst eruit kan zien.

 Grand-Bazaar_Shop

Over The Why Factory

Deze internationale denktank is een initiatief van de faculteit Bouwkunde van de TU Delft en architectenbureau MVRDV en doet onderzoek naar toekomstige vraagstukken in de stedenbouw en architectuur.

 

stettin 

Absolute Leisure. The World of Fun

Auteurs: Winy Maas, Alexander Sverdlov

€ 29,95 | Publicatiedatum: 25 maart

Engelse ISBN 978-90-5662-766-9 | paperback | 288p | 15 x 21 cm | geïllustreerd (300 kleur)

| nai010 publishers

Read article

BrainDevelopment

2672

TU/e ontwikkelt EEG-chip voor thuis

News

februari 29, 2016

TU/e ontwikkelt EEG-chip voor thuis

STW-beurs voor onderzoeksproject TU/e met Kempenhaeghe, Donders Instituut en Radboud UMC

De Technische Universiteit Eindhoven (TU/e) werkt aan een EEG-chip die bij epilepsie- en Parkinsonpatiënten 24/7 en buiten het ziekenhuis de hersenactiviteit kan registeren. Dankzij de voortdurende EEG-monitoring zijn acute symptomen, zoals een epileptische aanval, sneller in beeld en kan hier direct op worden ingespeeld, bijvoorbeeld met medicatie.

Nu moeten epilepsie- en Parkinsonpatiënten voor een EEG-onderzoek vaak naar het ziekenhuis of een specialistisch centrum. Bij een EEG (afkorting voor elektro-encefalogram) wordt met behulp van kleine elektroden op de huid de elektrische activiteit van de hersenen gemeten. Om patronen in de EEG-signalen te vinden die duiden op bijvoorbeeld een epileptische aanval moet gespecialiseerd personeel vaak langdurig naar het EEG kijken. Dat is erg duur en het vraagt een professionele omgeving in een ziekenhuis waar de patiënt naar toe moet reizen.

STW-beurs

Het project ‘BrainWave’ van de TU Eindhoven moet een draagbaar systeem opleveren waarmee men bij epilepsie- en Parkinsonpatiënten los van het ziekenhuis en 24/7 EEG-signalen kan analyseren. Zo heeft de patiënt minder last van hinderlijke apparatuur en kan hij comfortabeler en veiliger in zijn gewone levensomgeving verblijven. De basis voor het systeem vormt een chip die vier keer energiezuiniger is dan de huidige EEG-meetsystemen. Onlangs kende technologiestichting STW een beurs van 750.000 euro toe aan het project, waarin TU/e samenwerkt met Kempenhaeghe, expertisecentrum voor epilepsie, het Donders Instituut en het Radboud UMC in Nijmegen.

Direct ingrijpen

Door de voortdurende monitoring in het alledaagse leven kan dit handzame EEG-systeem de start van epileptische aanvallen en het zogeheten ‘freezing’ bij Parkinson – waarbij patiënten aan de grond genageld staan – detecteren in de hersenactiviteit en alarm slaan, ook bij de patiënt thuis. Zo kan direct worden ingegrepen, bijvoorbeeld met medicatie of het geven van een signaal aan de patiënt, en ondervinden patiënten hier minder hinder van. Vooral bij bepaalde epileptische aanvallen die op het oog niet als zodanig herkenbaar zijn kan dit systeem uitkomst bieden.

Intensive Care

Ook zien de onderzoekers mogelijkheden voor de chip op de Intensive Care in het ziekenhuis, waar regelmatig behoefte is aan langdurige EEG-bewaking. Nu ontbreekt de capaciteit om een grote groep patiënten langdurig te monitoren, maar de chip kan deze functie op zich nemen en op tijd waarschuwen wanneer zich bepaalde patronen voordoen in de hersenactiviteit.

Hieronder een film en meer over Parkinson op:http://www.kennislink.nl/publicaties/dossier-parkinson   

Meer over epilepsie: https://www.epilepsie.nl/over-epilepsie/pagina/4/wat-is-epilepsie/

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met TU/e-onderzoeker prof.dr. Henk Corporaal (H.Corporaal@tue.nl / 040 247 5462) of met TU/e-persvoorlichter Barry van der Meer (b.v.d.meer@tue.nl / 040 247 4061).

BrainDevelopment

foto: Universiteit van Oregon

Read article

Cartoon, repareren DNA breuk

2499

Zo repareert een cel kapot DNA

News

februari 19, 2016

Cartoon, repareren DNA breuk

Reparatie van DNA-breuken verder ontrafeld 

LUMC-onderzoekers verschaffen nieuw inzicht in wat er komt kijken bij het repareren van een breuk in ons erfelijk materiaal (DNA). Als hierbij iets fout gaat, ligt kanker op de loer. 

Het DNA in al onze cellen raakt duizenden keren per dag beschadigd. Het is van levensbelang dat de cel die schade goed repareert. LUMC-onderzoekers ontrafelen nu weer een stukje van de DNA-reparatiepuzzel. Zij bestudeerden DNA-breuken, een van de ergste vormen van DNA-schade. Ze ontstaan bijvoorbeeld door ioniserende straling uit de ruimte waaraan we op aarde altijd blootstaan. We lopen een extra dosis op als we een vliegreis maken of een röntgenfoto laten maken. 

Reparatiemethode

Van een DNA-breuk is sprake wanneer één van onze 46 chromosomen (de eenheden waaruit ons erfelijk materiaal bestaat) uiteenvalt in twee delen. Die moeten weer zo netjes mogelijk aan elkaar gelijmd worden om het genetisch materiaal intact te houden, vertellen dr. Haico van Attikum en dr. Martijn Luijsterburg van de afdeling Humane Genetica van het LUMC.

De onderzoekers bestudeerden de methode die cellen het meest gebruiken om gebroken DNA te plakken, de zogenaamde niet-homologe end-joining. Ze beschrijven in het wetenschappelijke tijdschrift Molecular Cell welke moleculen daarbij betrokken zijn. Luijsterburg: “Als eerste komt PARP1, dat direct aan de uiteinden van de DNA-breuken bindt. Door deze binding verandert het als het ware in een wapperend vlaggetje, waardoor andere moleculen weten waar ze moeten zijn.”

Een molecuul dat op het vlaggetje afkomt is CHD2.“Dat zorgt ervoor dat het materiaal waarin het DNA verpakt zit, het chromatine, meer open komt te staan. Die extra ruimte hebben de reparatie-eiwitten nodig om hun werk te doen”, legt Van Attikum uit. Eerst wordt een van de belangrijke bouwstenen van chromatine, histon 3, ingewisseld voor een iets andere variant, histon 3.3.  Dan is de weg vrij voor de reparatie-eiwitten, die de breuk vaak zonder blijvende schade repareren.

Patiënten met mutaties

Nu ze het reparatieproces zo goed in beeld hebben, willen de onderzoekers uitzoeken wat er gebeurt in cellen waarin de DNA-reparatie hapert. “We hebben gezien dat cellen zonder CHD2 en histon 3.3 sneller dood gaan als ze DNA-schade oplopen”, vertelt Luijsterburg. “Maar we willen ook onderzoeken of ze zich eerder ontwikkelen tot kankercellen, omdat dan misschien vaker verkeerde uiteinden aan elkaar worden geplakt”, aldus Van Attikum. “Daarnaast zijn we geïnteresseerd in patiënten met mutaties in genen voor PARP1, CHD2 en histon 3.3 om de link met het ontstaan van ziektes beter te begrijpen. Mogelijk krijgen zij bijvoorbeeld al op jonge leeftijd kanker of problemen met het afweersysteem.”

Het artikel is op donderdag 18 februari verschenen in het prestigieuze tijdschrift Molecular Cell.

Read article

Googlecar-side

2429

De volmaakte auto is een koelkast

Opinions

februari 4, 2016

(Door Erwin van den Brink)

 

SAAB900-1000317

De laatste echte Saab, de 900. De 9000 kwam voort uit dat incestueuze huwelijk met Lancia, opgedrongen door General Motors.

 

Er is een gezegde dat luidt: Old soldiers never die, they just fade away. En dat gaat ook op voor de automobiel. Die heeft zijn langste tijd gehad als dominant cultuurverschijnsel, omdat hij zijn ultieme vervolmaking nadert.

Dat zit zo: Alle automerken zijn pakweg de laatste kwart eeuw technologisch geconvergeerd naar één en hetzelfde designoptimum. De windtunnel, de veiligheidskooi en kreukelzone, milieueisen dicteren het ontwerp. Het aantal verkeersdoden is gedaald van enkele duizenden per jaar in de jaren zeventig, toen het piekte, naar zo’n zeshonderd het afgelopen jaar. Nog altijd veel, maar gegeven de toename van het aantal autokilometers, is de daling werkelijk spectaculair en als je verdisconteert dat de meeste doden vallen onder drugs gebruikende mannelijke twintigers tijdens nachtelijke uren in het weekeinde op tachtig kilometerwegen, dan weet je welke tijden en plaatsen je moet mijden.

Lees deze column ook op http://nederlandsmedianieuws.nl/

Als er al iets dodelijk is aan autorijden, dan is het de saaiheid. Je kachelt braaf mee in de trajectcontrole want anders ligt er weer zo’n acceptgiro op de deurmat.

De auto heeft dus een gigantisch imagoprobleem. De auto zoals wij hem hebben leren kennen als de Opel Kadett en de Volkswagen Kever – en alles wat daarna kwam – was een icoon van de emancipatie van de middenklasse. Blij dat ik rij. Meer dan elk ander begerenswaardig consumptieartikel (de huishoudelijke elektronica, de inbouwkeuken, de geheel verzorgde vliegvakantie) is de auto lang het symbool geweest van individuele vrijheid en van levensstijl: Het merk zei iets over iemands persoonlijkheid. Duitsers waren degelijk, Zweden betrouwbaar, Fransen hadden flair, Britten waren voor ‘good sports’ (dat moest je ook wel zijn wilde je na 1980 nog een Britse auto kopen) en Italianen waren voor modieuze macho’s.

De klad kwam er in met de Japanners, volgens mij een volk dat als het om auto’s gaat elke vorm van romantiek ontbeert. Maar ze waren goedkoper en ze gingen ook nog significant minder vaak stuk. De Europese auto is qua technisch ontwerp gejapaniseerd terwijl de aziatische auto’s qua (uiterlijk) design Europees geworden zijn: de meeste ontwerpstudio’s zijn Italiaans maar hun creatieve bewegingsruimte is minimaal.

Italië is het laatste land waar engineering en design in de auto naadloos samenvloeien: Ferrari, Lamborghini en Maserati. Net als maatpakken en exclusieve lederwaren maken ze het liefst maatauto’s vandaar dat het met de ‘grote’ Italiaanse merken zo slecht gaat. De Alfa Romeo is de meest ‘individualistische’ middenklasser maar loopt op zijn laatste benen en die komen onder meer van Opel zoals de bodemplaat van de Corsa.

De Volkswagen is technisch beter maar het uiterlijk ervan is net zo inspirerend als dat van uw koelkast. En dat is de kant waar het met de zich vervolmakende auto onherroepelijk op gaat: het worden rijdende koelkasten. Want interesseert het u welk merk koelkast u heeft? Mij niet in elk geval. Als ik er maar wel eentje heb.

De auto lijdt aan dystopie, het tegenovergestelde van utopie: hij is zo goed geworden dat we eigenlijk alleen nog de nadelen er van zien. Een daarvan is dat de hap die hij uit het gezinsbudget neemt sinds de Kadett en de Kever niet is gedaald, zoals wel het geval is bij voedsel, kleding, woninginrichting en consumentenelektronica. De nieuwe Mini is twee keer zo zwaar (1.200 i.p.v. 600 kg) en anderhalf keer zo groot als het oorspronkelijke model dankzij allerlei spullen die het leven moeten veraangenamen zoals airco. Inderdaad een koelkast met wielen er onder. Een Duitse tank met een hilarische naam.  Een van de zegeningen van de crisis is dat er opeens ook auto’s onder de tienduizend en onder de vijfduizend euro gebouwd kunnen worden. Maar het is te weinig, te laat.

En dat komt door de informatisering van de auto. Die maakt twee cruciale dingen mogelijk. Hij gaat zichzelf besturen. Dat wordt de norm om ze toe te laten op de openbare weg. Ik schat dat nog tien, hooguit vijftien jaar vergt.

Hiermee verdwijnt het laatste restje ‘vliegeniersgevoel’ van het autorijden, namelijk dat het een bijzondere vaardigheid vergt om een machine te besturen die je vrijheid verschaft. Als dat weg is, is er geen enkele reden meer om een auto te bezitten. Hij is gereduceerd tot beschikbaarheid van vervoer en dat kan veel efficiënter en goedkoper via deelsystemen.

De tijd werkt mee. Het in eigendom hebben van een auto is van oudsher het meest opportuun voor een suburbaan wonend gezin met opgroeiende kinderen waarvan de kostwinner(s) op en neer reizen naar het werk. Maar daar komen er steeds minder van.  Hoogopgeleide stadsbewoners die aan kinderen beginnen kopen geen auto maar een elektrisch bekrachtigde bakfiets. Geen dure parkeervergunning nodig en je bent voor een paar duizend euro klaar. De neiging om de stad, Randstad, te verlaten op zoek naar ruimte wordt minder omdat zij deel uitmaken van de netwerkeconomie. Aan de periferie is niet alleen de bevolkingskrimp op gang gekomen, de hele economie begint zich terug te trekken in de binnenstad. Werk in vooral de creatieve economie is dankzij wifi en tablets steeds minder een in ruimte en tijd van het privéleven gescheiden activiteit en zeker bij zzp’ers een verantwoordelijkheid ‘to get things done’ en vooral deze laatste categorie zit al helemaal niet te wachten op een financiële molensteen zoals een eigen auto.

Er komt een generatie senioren aan met middelloon pensioen in plaats van eindloonpensioen. In hun bestedingsruimte spelen slimmere vervoersoplossingen een belangrijkere rol. Onder hen een toenemend aantal singles. Om hun sociale netwerk te onderhouden willen zij in de binnenstad wonen. Dit zal het privé-autobezit alleen maar verder terugdringen. De opbloei van de netwerkeconomie in binnensteden vraagt op steeds meer openbare ruimte, al of niet voorzien van flexplekken. Die ruimteclaim is al bezig de auto de binnenstad uit te drukken. In Londen, New York, Amsterdam.

In het licht van deze ontwikkeling is het adverteren voor auto’s hopeloos gedateerd. Er stapt een jongetje verkleed als astronaut achter in, en dan begint met papa en mama de ruimtereis.  Beter is de valse illusie van autorijden niet te illustreren. Een happy family die over een verlaten kustweg langs een azuurblauwe zee zoeft. De auto die ons leven volmaakt gelukkig maakt is een uitgewerkt mantra en bij Volkswagen weten ze dat al lang. Deze constante in alle autoreclames is de creatieve armoede die zich alleen laat rechtvaardigen door het feit dat de auto-industrie zijn oude verdienmodel (kom nu naar de showroom!) nog wat uitvent voor zolang het duurt.

Dat rode autootje waar ik via mijn NS-businesskaart met een boekingscode in kan, en dat om de hoek staat, is geen Volkswagen Polo maar een Greenwheels. Dat is het merk.

De leukste autoreclame van dit moment is van brillenwinkel Specsavers: Een oudere heer (John Cleese)  wil wegrijden maar hij krijgt ruzie met de boordcomputer en stapt getergd uit om de auto een pak slaag te geven met een twijg, totdat hij in de gaten krijgt dat hij een politieauto staat te meppen. Hij rent hij weg zoals alleen Basil Fawlty dat kan.

De bestuurde auto is op weg naar het culturele reservaat van het technisch erfgoed om zich te voegen bij de stoomtrein en het zeilschip. Leuk voor op zon- en feestdagen op een circuit waar een blind paard geen kwaad kan doen.

“Opa, reed jij vroeger auto?”
“Ja, jongen, een Saab, dat staat voor Svenska Aeroplan Aktie Bolaget en die bouwden vliegtuigen.”

Wauw, dat wil de kleine jongen wel eens zien. Op naar het museum!

Erwin van den Brink is opinievormer en communicatiestrateeg.

 

Illustratie-SAAB-Viggen

Saab Viggen, straaljager van de Zweedse luchtmacht van 1971 tot 2003

Saab_prototype-4

prototype Saab personenauto 1947

Read article

Schermafbeelding 2016-01-19 om 11.02.00

1837

Help handje bij testen robothand

News

januari 19, 2016

Schermafbeelding 2016-01-19 om 11.02.00

Nationaal Ouderenfonds en RRD testen robothandschoen bij ouderen met krachtverlies

 

De tweede testfase is ingegaan voor de robothandschoen ironHand, die ouderen met krachtverlies in de handen kan ondersteunen tijdens het uitvoeren van dagelijkse taken. Het onderzoek in het ironHand project, dat een samenwerkingsverband is tussen eindgebruikersorganisaties, onderzoeksinstituten en technische bedrijven uit Nederland, Zwitserland en Zweden, heeft tot dusver al enkele belangrijke aanpassingen en verbeteringen opgeleverd. Het onderzoek in Nederland wordt uitgevoerd door Roessingh Research and Development (RRD) uit Enschede in samenwerking met het Nationaal Ouderenfonds. Wij zijn nog op zoek naar ouderen met krachtverlies die de ironHand willen testen. Belangstellenden kunnen hiervoor contact opnemen met RRD (b.radder@rrd.nl) of het Nationaal Ouderenfonds (l.gaasbeek@ouderenfonds.nl).

 

Na het testen van het eerste prototype op gebruiksgemak, kwamen een aantal verbeterpunten naar voren. Het prototype is daarop verder verbeterd. Zo is het materiaal van de handschoen aangepast en is er flink ingezet op verhoging van de gebruiksvriendelijkheid. De batterij is compacter en de sensoren in de handschoen zijn sensitiever gemaakt. De eerste reacties van gebruikers zijn bijzonder positief. Ouderen die de ironHand proberen zijn enthousiast over het gebruiksgemak en de vooruitgang in hun zelfredzaamheid. “Het geeft mij extra kracht, ik kan veel meer doen met de handschoen,” zo vertelde een deelnemer.

 

ironHand project

Binnen het ironHand project wordt een handschoen ontwikkeld die mensen met verminderde kracht in de handen kan ondersteunen. Hierbij worden allerlei dagelijks handelingen, zoals het openmaken van voedingsmiddelen in potjes en pakjes en het bereiden van voedsel, vergemakkelijkt. Daarnaast maakt de ironHand handschoen meer belastende activiteiten als tuinieren en het tillen van zware boodschappen een stuk makkelijker. De handschoen werd tussen juni en september 2015 in Nederland, Zwitserland en Zweden voor het eerst getest op gebruiksgemak onder gebruikers. Momenteel worden in Nederland testen met ouderen uitgevoerd bij RRD en het Nationaal Ouderenfonds. Zij werken hierin samen met Bioservo Technologies AB, Eskilstuna Kommun Vård- och omsorgsförvaltningen (Zweden), Hocoma AG en terzStiftung (Zwitserland). Naar aanleiding van de resultaten van de huidige testen worden er wederom verbeteringen doorgevoerd. Tussen mei 2016 en februari 2017 wordt de vernieuwde ironHand 4 weken getest in de thuissituatie.

 

Het ironHand project is gesubsidieerd vanuit het Ambient Assisted Living (AAL) programma en ZonMW.

 

Roessingh Research and Development

RRD is een groot wetenschappelijk onderzoeksinstituut, gericht op revalidatietechnologie en telemedicine. RRD werkt nauw samen met Roessingh, centrum voor revalidatie en de Universiteit Twente, maar ook met (internationale) partners.

 

Het Nationaal Ouderenfonds

Het Ouderenfonds steunt ouderen in Nederland met concrete diensten en activiteiten. Voorbeelden hiervan zijn de BoodschappenPlusBus, de OuderenOmbudsman en de kerstdiners. Alle diensten en activiteiten zijn gericht op het stimuleren van  sociale contacten en zelfredzaamheid van ouderen om zo eenzaamheid te bestrijden.

 

———————————————————————————————–

Noot voor de redactie

Voor informatie over het onderzoeksproject ironHand kunt u contact opnemen met de projectcoördinator: Gerdienke Prange, senior onderzoeker RRD; g.prange@rrd.nl, 053-4875777, of met Liesbeth Gaasbeek van het Nationaal Ouderenfonds, l.gaasbeek@ouderenfonds.nl, 030-6567774.

 

 

Read article